پرتو ( 1298 ) بانو ايران پرتو اعظم ، كه در شعر پرتو تخلص مىكند ، در سال 1298 هجرى شمسى در تهران ديده به جهان گشود . پدرش ، دكتر على پرتو اعظم ، استاد دانشكدهء معقول و منقول بود . پرتو پس از اتمام تحصيلات ابتدايى وارد دبيرستان ژاندارك شد و به تحصيل پرداخت و فارغ التحصيل گرديد ، آنگاه در رشتهء مامايى به تحصيل ادامه داد و موفق به دريافت پايان‌نامه در اين رشته گرديد . پرتو در شعر سبك شعراى عراقى را برگزيد و در سرودن انواع شعر طبع‌آزمايى كرده و مهارت خود را نشان داده است و در شعر به غزل بيش از انواع شعر علاقه دارد . اشك حسرت ديگر از هجر ننالم كه ندارد اثرى * اشك حسرت نفشانم كه ندارد ثمرى هرچه كردم كه شوى رام به جايى نرسيد * من به اميد تو بودم تو به ياد دگرى اشكها ريختى از ديده به دامان شب و روز * تا مگر دورهء هجران تو گردد سپرى نه به‌سوى من دلداده نمودى نظرى * نه ز حال من افتاده گرفتى خبرى ديده پيوسته گرفتم ز درى سوى دگر * كه بيايى و خلاصم كنى از دربه‌درى ديده‌ام كور شد ازبس‌كه به در دوختمش * جگرم خون شد و بر من ننمودى گذرى آن‌چنان آتش حرمان تو جانم بگداخت * كه پى وصل توام نيست به تن بال‌وپرى بس‌كه فرياد كشيدم دل بيگانه بسوخت * باز برخاست تو را شيوهء بيدادگرى به اميدى كه بيايد ز چه نالى « پرتو » * رنج بيهوده كشى زحمت بيهوده برى